Szpitale w Wrocław: znajdź najlepsze opcje w pobliżu

Rehabilitację miałam u Oli i Kornela. Bardzo fajne, zaangażowane młode osoby. Sporo pracy manualnej, masaż, drenaż, oraz ćwiczenia. Zajęcia zaczynają zawsze punktualnie. Ludki w recepcji też fajne. Polecam

Wizyta dotycząca USG barku mojego ojca przebiegła prawidłowo – samo badanie zostało wykonane bez zastrzeżeń. Problem pojawił się jednak przy organizacji dalszej diagnostyki. Po badaniu mój ojciec otrzymał skierowanie na rezonans magnetyczny. Dopiero później okazało się, że nie jest to skierowanie honorowane w placówkach NFZ, co oznacza brak możliwości wykonania badania w ramach funduszu i konieczność pokrycia pełnych kosztów badania prywatnie. Uważam, że takie informacje powinny być obowiązkowo i bardzo wyraźnie przekazywane pacjentom już podczas wizyty – szczególnie pacjentom starszym. Osoby starsze często działają w zaufaniu do personelu medycznego i mogą zakładać, że skierowanie na dalszą diagnostykę będzie mogło zostać wykorzystane również w ramach NFZ. Brak jasnego poinformowania o tym, że skierowanie nie daje możliwości wykonania bezpłatnej dalszej diagnostyki, może prowadzić do niepotrzebnego stresu, dezorientacji oraz nieplanowanych kosztów. Nie mam zastrzeżeń do jakości wykonanego USG, jednak kwestia rzetelnego informowania – zwłaszcza starszych pacjentów – o konsekwencjach finansowych dalszego leczenia i ograniczeniach dotyczących skierowań powinna być standardem

Bardzo pozytywne wrażenia z wizyt w Sports Medic. Wszystko było dobrze wytłumaczone, podejście do pacjenta na wysokim poziomie i bez pośpiechu. Czuć, że znają się na tym, co robią, a ćwiczenia i zalecenia naprawdę pomagają. Do tego miła atmosfera, dzięki której człowiek czuje się swobodnie. Zdecydowanie warto skorzystać

Wizyta w Sports Medic bardzo miło mnie zaskoczyła. Pan Jakub bardzo kulturalny, zrobił wywiad, sprawdził stan moich bolących pleców, rozładował mięśnie i zalecił ćwiczenia. Polecam

Wszystko super, wizyta punktualnie, lekarz ortopeda miał dostatecznie dużo czasu dla mnie, żeby przeprowadzić wywiad, zrobić badanie usg, odpowiedzieć na moje pytania. Bardzo polecam.

Wizyta była była dla mojej mamy. Powiedziała,: “Pan Doktor był bardzo miły, cierpliwy, USG zrobił. A jaki przystojny”

Sports Medic to przychodnia, do której zawsze wracam z pełnym zaufaniem. Byłem tu kilkukrotnie z dzieckiem, starszym już ojcem, a teraz sam korzystam z ich usług i za każdym razem jestem pod wrażeniem. Fachowość i zaangażowanie lekarzy są na najwyższym poziomie – są nie tylko mili, ale też profesjonalni i naprawdę troszczą się o pacjenta. Wystrój przychodni również zwraca uwagę – oryginalny, sportowy klimat z koszulkami piłkarzy z autografami i innymi sportowymi artefaktami sprawia, że miejsce jest wyjątkowe a czekanie na specjalistę to przyjemność. Mając na uwadze specyfikę budynku – po otwarciu drzwi wkraczamy do zupełnie innego świata 🙂 Polecam z całego serca!”

3 przygody : 1. Byłam umówiona na 1-lipca na TK żył miednicy mniejszej, czekałam 2 godziny, wypełniłam ankietę, ale w końcu oznajmiono mi, że tomograf niestety zepsuty. Dano mi wizytę na 13-tego lipca 2. Następna wizyta, czekam grzecznie pani wzięła skierowanie, pooglądała i stwierdziła my tego nie robimy. Ja powiedziałam, że przecież byłam u nich 1-ego lipca, wypełniłam wtedy ankietę i nikt nie mówił, że tego nie robią tylko dano mi nową datę na 13-tego lipca. Prosiłam aby się upewniła i poszła do technika, wróciła za chwilę i potwierdziła my tego nie robimy. Szkoda, że nie powiedziała mi tego 1 lipca, bo straciłam 2 tygodnie oczekiwania plus dojazd. 3. 17-tego przyjechałam robić Rtg pourazowy obu pięt, pani skasowała 140 zł, i, stwierdziła, że jednak nie zrobią bo mam skierowanie wydrukowane a nie oryginalne. A oni maja prawo atomowe, chciałam napisać oświadczenie, że biorę całą odpowiedzialność na siebie, ale pani nic nie chciała słyszeć. Oddała mi 140 zł i koniec. Znów straciłam czas oczekiwania na nic. Pojechałam gdzie indziej i nie było żadnego problemu aby zrobić rtg na podstawie mojego skierowania i do tego o połowę taniej. Przy okazji, spytałam się czy zrobią to moje nieszczęśliwe TK miednicy, odpowiedziano mi, że tak, no i zapisałam się na 24 lipca. W ten sposób przez Dolmed straciłam w sumie 3 tygodnie na nic. Omijać Dolmed z daleka !

Same badania medycyny pracy przebiegły sprawnie, niestety na tym kończą się plusy. Czas oczekiwania na lekarza orzecznika był absurdalnie długi i przez to praktycznie cały dzień został zmarnowany. Dodatkowo doszła awaria systemu informatycznego, co jeszcze bardziej wydłużyło oczekiwanie. Trudno zrozumieć, dlaczego placówka nie zapewnia odpowiedniej liczby lekarzy, skoro to właśnie na końcową wizytę tworzą się takie kolejki. Mam wrażenie, że czas pacjentów nie jest tutaj szanowany. Jeśli macie możliwość wyboru innej placówki do badań medycyny pracy, to zdecydowanie polecam omijać to miejsce.

Medycyna pracy to jakaś farsa. Najpierw telefonicznie rejestracja umawiają na godzinę która jest bez znaczenia bo Najpierw trzeba odstać w 1 kolejce a potem podejść do drugiej kolejki. Ustalanie badań rejestracja telefoniczna na 7.15 na 13 lekarz medycyny jest 13.35 a ja nadal nie weszła i przede mną jeszcze kilka osób. Kpina……. i skandal. Ponad 1.5 opóźnienia dr. JADWIGA …. P. 127

Wykonuję tu badania diagnostyczne i zawsze wracam – szybko, sprawnie i solidnie. Jestem bardzo zadowolony i poleciłbym to miejsce każdemu kto chciałby przyjść na badania!

Obsługa w Dolmedzie bardzo się poprawiła. Nie czuć, że to placówka JST. Natomiast dalej nie mam odczucia dostatecznego zaangażowania i wnikliwości lekarzy medycyny pracy w profilaktykę medyczną pracowników. Lekarz orzecznik kompetentny.x Nikt nie rozlicza z obowiązku dostarczenia dokumentacji medycznej. Punkt pobrań nie pyta czy pacjent mdleje od igły.

Na POZ było okej. Pani doktor rzeczowa i uprzejma, wizyta o czasie. Niestety do poradni specjalistycznej już dramat. Po pierwsze pani na rejestracji mnie ochrzaniła, że nie zapytałem ich wcześniej jak ma wyglądać skierowanie. Niby czemu miałbym to robić? Lekarz z tego szpitala mi wystawił, więc zakładam że jest okej? No ale i tak wizyty nie umówiłem, bo termin do neurologa dopiero za ponad rok… Za POZ dałbym 5. Za rejestrację do specjalistów 1. Zostawiam wiec srednią – 3.

Dotyczy Kliniki ortopedii, Traumatologii narządu ruchu i chirurgii ręki plus SOR: To był wspaniały pobyt (jeśli tak można pisać o pobycie w szpitalu). Czułem się na oddziale zaopiekowany jakbym był kimś ważnym, jakby zajmowała się mną rodzina. Jestem bardzo wdzięczny za pomoc i wspaniałą atmosferę. Sam zabieg był dla mnie nieco traumatyczny, ale ludzie na sali przygotowawczej do operacji również byli niesamowici, odwracali uwagę od tego, co miało się ze mną dziać. Dużo miłych rozmów i wsparcia (pozdrawiam Grzegorza 😉 ). Nie wiedziałem, że tak może być w szpitalu. Od SOR’u po wypis w samych superlatywach! Na sali operacyjnej trafiła się jedna malutka czarna owca, ale czymże ona jest przy całej reszcie wspaniałości, które mnie tam spotkały! Dziękuję Wam wszystkim!

Opinia dotyczy oddziału okulistyki dziecięcej: Jesteśmy wraz z mężem niezwykle wdzięczni Pani doktor Patrycji Krzyżanowskiej – Berkowskieje, ponieważ jako jedyny lekarz okulista z którymi mieliśmy do tej pory do czynienia nie pozostała bierną i postanowiła zoperować oko naszego synka. Wiemy, że oczy Miłosza to ciężki i trudny przypadek kliniczny , tym bardziej dziękujemy pani doktor, a także całemu zespołowi medycznemu, pod którego opieką był syn w tym czasie ❤️ Ponadto pani dr ma wspaniałe podejście do dzieci, a także wszystko tłumaczy i opisuje tak aby było to zrozumiałe dla rodzica. Inni lekarze okuliści również bardzo kompetentni i wyrozumiali dla małego pacjenta. Sam oddział dość nowoczesny i komfortowy, w każdej sali jest łazienka, jedzenie jest dobre, w dużych porcjach. Panie pielęgniarki miłe i wyrozumiałe, w pełni zaangażowane o każdej porze dnia i nocy. To był nasz drugi pobyt na tym oddziale i oceniam go bez zarzutów.

Nigdy nie spotkałam się z tak poniżającym i nieludzkim traktowaniem pacjenta. Trafiłam do szpitala po bardzo silnym ataku paniki. Byłam przerażona, zdezorientowana i miałam ogromne problemy z oddychaniem. Zamiast otrzymać pomoc i wsparcie, spotkałam się z pogardą i brakiem jakiejkolwiek empatii. Kiedy krzyczałam z powodu ataku paniki, jedna z kobiet z personelu powiedziała do mnie: “Zamknij mordę.”, później ta sama kobieta zatykała mi usta i chwytała mnie za szyję, mimo że miałam trudności z oddychaniem. W momentach, gdy częściowo odzyskiwałam świadomość, słyszałam upokarzające komentarze personelu, m.in. “Zobaczcie, jakie ma majteczki” oraz “O fu, jaki brudny ten kolczyk, ona się chyba nie myje.” Byłam również bezpodstawnie oskarżana o zażywanie narkotyków, choć ich nie brałam, (wszystko miałam negatywne na testach) Szczególnie zapamiętałam sytuację podczas podawania mi leków. Usłyszałam pytanie: “Podajesz jej taką dużą dawkę?”, na co druga osoba odpowiedziała: “Najwyżej tego nie zniesie.” Jeśli rzeczywiście takie słowa padły z ust personelu medycznego, jest to absolutnie niedopuszczalne. To doświadczenie było dla mnie traumatyczne. Zamiast profesjonalnej opieki otrzymałam upokorzenie, brak szacunku i zachowanie, które budzi we mnie ogromny lęk. Mam nadzieję, że sprawa zostanie dokładnie wyjaśniona, bo żaden pacjent nie powinien być w taki sposób traktowany.

Syn trafił na sor po wypadku, natychmiast została mu udzielona pomoc, w moich oczach na najwyższym poziomie, dr Piotr Kolęda zajął się nim rewelacyjnie, czułam się bezpiecznie i wiedziałam że zdrowie mojego syna jest w rękach najlepszego specjalisty. Również podejście doktora do mnie jako matki było pełne empatii, spokoju i zrozumienia. Pan doktor doprowadził sprawę syna aż do przeniesienia na oddział, pomimo iż skończył dyżur wcześniej. Syn trafił na ortopedię dziecięcą gdzie również opieka była wspaniała, Panie pielęgniarki przemiłe. Dr Kołtowski który prowadził syna również bardzo rzeczowy człowiek i świetny specjalista. Ciagle słychać negatywne opinie o opiece w tym szpitalu, dlatego po tak pozytywnym doświadczeniu uznałam że muszę napisać kilka słów, choć i tak to nie wyrazi wdzięczności jaką czuję do personelu z którym miałam styczność w tym ciężkim dla nas czasie.

Moje doświadczenia z Oddziałem/poradnią Ginekologii Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego we Wrocławiu były bardzo rozczarowujące i niestety pozostawiły ogromny stres oraz poczucie bezradności. Cała procedura od samego początku była pełna niepotrzebnych utrudnień. Mimo że posiadałam skierowanie (z informacji od mojej Pani ginekolog-byłam nastawiona na histerektomię)do szpitala., Po uprzednim telefonie do szpitala i dowiedzeniu się co mam robić mając takie skierowanie, kazano mi przyjechać osobiście i się zarejestrować. Wzięłam urlop w pracy i pojechałam do szpitala z sercem na ramieniu i z myślą że dostanę termin operacji. Na miejscu dowiedziałam się, że nie mogę zostać zarejestrowana osobiście. Kazano mi wrócić do domu i rejestrować się wyłącznie telefonicznie w określonych dniach i godzinach. Dodzwonienie się też nie było łatwe, ale się udało. Znów wzięłam urlop i pojechałam do szpitala na umówioną wizytę. Pierwsze co to usłyszałam, że moje skierowanie jest “enigmatycznie wystawione”. To jednak nie pacjent odpowiada za sposób wystawienia skierowania przez lekarza. Zostałam skierowana na biopsję macicy, bo tak w sumie to nie wiadomo co ze mną zrobić,ale i tak warto przed ewentualną operacją mieć ten wynik. OK. Znów rejestracja telefoniczna w określonych godzinach i dniach. Na wynik biopsji czekałam prawie pięć tygodni. Aby go odebrać, znów musiałam przez kilka dni w określonych godzinach, próbować dodzwonić się do szpitala. Poprosiłam, aby podczas odbioru wyniku był obecny lekarz, z którym będę mogła omówić dalsze postępowanie. W dniu wizyty (znów musiałam brać urlop)okazało się, że kilkanaście pacjentek zostało umówionych na tę samą godzinę ..Ja nawet miałam podaną konkretną godzinę, co nie miało pokrycia w rzeczywistości. W dusznym korytarzu, wszystkie czekałyśmy sfrustrowane, Pani ze szwami do zdjęcia,siedziała dwie godziny pod gabinetem,żeby się dowiedzieć że ma przyjechać jutro, jedna Pani ze złości opuściła szpital, zero zainteresowania pacjentkami czekającymi przy ogromnym opóźnieniu z niewiadomych przyczyn. Największy szok przeżyłam jednak podczas odbioru wyniku. Dowiedziałam się, że materiał do badania został pobrany z szyjki macicy zamiast z jamy macicy, przez co całe badanie trzeba powtórzyć. Oznacza to kolejne tygodnie oczekiwania, kolejną rejestrację i kolejny stres – tylko dlatego, że popełniono błąd. Najbardziej zabolało mnie jednak podejście personelu. Grzeczne fakt,ale nic dla mnie nie znaczące. Na większość pytań słyszałam odpowiedzi: “może”, “być może”, “nie wiem”, “mnie przy tym nie było”, “nie jestem specjalistą” Kiedy zwróciłam uwagę, że to nie ja popełniłam błąd, a mimo to to ja ponoszę wszystkie konsekwencje, usłyszałam też, że ja tylko Panią informuję że może Pani wybrać inny szpital..Może nie dokładnie tymi słowami, ale parę razy podczas rozmowy zostało to nadmienione. Naprawdę???? Pacjent nie oczekuje cudów. Oczekuje rzetelnej diagnostyki, odpowiedzialności za popełnione błędy oraz empatii. W moim przypadku zabrakło wszystkich tych elementów. Zamiast poczucia bezpieczeństwa otrzymałam kolejne tygodnie niepewności, stresu i bezsilności. Tak nie powinno wyglądać leczenie osoby, która czeka na poważną operację i każdego dnia żyje z lękiem o swoje zdrowie. Mam nadzieję, że moja opinia skłoni kierownictwo do przyjrzenia się organizacji pracy oraz sposobowi komunikacji z pacjentami. Bo największym problemem nie był tylko sam błąd, ale fakt, że nikt nie poczuwał się do odpowiedzialności za jego konsekwencje.

Nowy Oddział Kardiologii i Kardiochirurgii Dziecięcej we Wrocławiu zrobił na nas ogromne wrażenie. Spotkaliśmy tu niezwykle profesjonalny zespół lekarzy, pielęgniarek i pozostałego personelu. Każdego dnia czuliśmy, że nasza córka znajduje się pod opieką ludzi, którym można zaufać bez żadnych wątpliwości. To wyjątkowe miejsce stworzone przez wyjątkowych ludzi. Jako rodzice dziecka z ciężką wadą serca mamy za sobą wiele trudnych doświadczeń związanych z leczeniem i pobytami w szpitalach. Dlatego szczególnie doceniamy miejsca, w których najwyższy poziom medyczny idzie w parze z życzliwością, szacunkiem i prawdziwą troską o pacjenta oraz jego rodzinę. Szczególne podziękowania kierujemy do dr Łukasza Chodorowskiego, dr Marka Kopali oraz dr Janusza Komorowskiego za wiedzę, doświadczenie, spokój i ogromne serce okazywane małym pacjentom i ich rodzicom. Dziękujemy również pielęgniarkom oraz wszystkim pracownikom oddziału za cierpliwość, wsparcie i serdeczność. Chcemy także podziękować pracownikom kuchni i osobom dbającym o porządek za codzienną pracę, dzięki której dzieci i rodzice mogą przebywać w przyjaznym, czystym i komfortowym otoczeniu. Jesteśmy pod wrażeniem nie tylko leczenia, ale również atmosfery tego miejsca. Trudno uwierzyć, że oddział działa dopiero od niedawna – już dziś tworzy zgrany, profesjonalny i pełen zaangażowania zespół. Dziękujemy za opiekę nad naszą córką. W najtrudniejszych chwilach czuliśmy, że jesteśmy w najlepszych możliwych rękach.

Nie polecam. Rodziłam w październiku 2025 roku. Poród był wywoływany w 41. tygodniu i zakończył się użyciem vacuum. Straciłam bardzo dużo krwi, a moja hemoglobina spadła do 7,3 g/dl. Mimo silnych zawrotów głowy i problemów z utrzymaniem się na nogach zostałam odwieziona na salę. Dopiero następnego dnia, po zgłoszeniu lekarzowi, że nie jestem w stanie normalnie funkcjonować, podano mi żelazo dożylnie. Doszło również do pęknięcia krocza II stopnia. Niestety rana została źle zszyta i później się rozeszła, co wiązało się z dodatkowymi problemami i leczeniem. Najbardziej boli mnie to, że mimo miłej obsługi mam poczucie, że moje objawy po porodzie nie zostały potraktowane z należytą uwagą. Uważam, że przy tak dużej utracie krwi i tak złym samopoczuciu moja sytuacja wymagała szybszej reakcji. Dodatkowo mój synek wymaga obecnie konsultacji specjalistycznych i rehabilitacji, co wiążę z przebiegiem porodu. Mam świadomość, że personel był uprzejmy, jednak sama życzliwość nie zastąpi właściwej opieki medycznej. W moim przypadku skutki tych decyzji odczuwamy do dziś.

Kilka dni temu w tym szpitalu urodziłam mojego synka i z pełnym przekonaniem mogę powiedzieć, że trafiłam pierwszy raz w miejsce,które odczarowało słowo “szpital”. Na szczególne wyróżnienie zasługuje położna Natalia, która miała nade mną opiekę podczas porodu. Jej podejście było absolutnie wyjątkowe – spokojna, ciepła, uważna i niezwykle profesjonalna. Dzięki jej doświadczeniu i zaangażowaniu udało się ochronić moje krocze, a przez cały poród przeprowadziła mnie z ogromnym wsparciem. Chciałabym również z całego serca polecić Doktor Gosię Saczko, która prowadziła moją ciążę. Ogromne zaangażowanie doktor dawały mi poczucie, że jestem w najlepszych rękach. Podczas pobytu na oddziale odwiedziło mnie wielu specjalistów, a opieka była kompleksowa i na wysokim poziomie. Szczególnie zapamiętam Panią Kasię – fizjoterapeutkę, która bardzo mi pomogła, wszystko spokojnie wytłumaczyła i dała realne wsparcie wtedy, gdy najbardziej go potrzebowałam. Dziękuję całemu zespołowi za profesjonalizm, życzliwość i opiekę w jednym z najważniejszych momentów mojego życia.

Serdecznie polecam ten szpital na wypadek jakichkolwiek zdarzen w ciąży, a także na porod. Cudowny, najlepszy na świecie personel ❤️ lekarze, położne, salowe, panie roznoszące posiłki, dosłownie wszyscy są niesamowicie pomocni i mili. Za każdym pobytem czułam się tu bezpiecznie i dobrze. Mimo różnych perturbacji mam, wierze że dzięki dobrym decyzjom lekarzy, dwójkę zdrowych dzieci. Dodam też, że mimo tego, co słyszy się na temat jedzenia w szpitalach, tu jest bardzo urozmaicone i po prostu bardzo smaczne.

Kompletna znieczulica i brak podstawowej empatii wobec cierpiącego człowieka. Rozumiem, że SOR działa według priorytetów i że pacjenci w stanie zagrożenia życia muszą być przyjmowani w pierwszej kolejności. Nie rozumiem jednak, jak można przez ponad 5 godzin ignorować pacjentkę przywiezioną karetką z potwornym bólem i problemami z poruszaniem się. Przez cały ten czas nie można było uzyskać żadnej konkretnej informacji o stanie mojej mamy. Byłam odsyłana od jednej osoby do drugiej. Lekarz siedział w gabinecie, ale do mamy nie przyszedł, dopóki nie zaczęłam stanowczo interweniować. Co najbardziej szokujące, pacjenci zgłaszający się później do zwykłej kolejki SOR byli obsługiwani szybciej. Jeszcze gorsze było traktowanie mojej mamy przez personel pielęgniarski. Kobieta cierpiąca z bólu, niesamodzielna, wielokrotnie prosiła o zmianę pampersa. Nikt nie reagował. Został zmieniony dopiero po mojej interwencji, kiedy był już całkowicie przepełniony. To upokarzające i niedopuszczalne. Po kilku godzinach zabrano mamę na badanie. Dopiero wtedy pozwolono mi do niej wejść. Zastałam ją leżącą na całkowicie przemoczonym łóżku. Człowiek pozostawiony w bólu, we własnym moczu, bez pomocy i bez zainteresowania ze strony personelu. Trudno opisać, jak ogromny był mój szok i bezsilność. Gdyby nie ciągłe interwencje z mojej strony, odnoszę wrażenie, że nikt nie zainteresowałby się mamą przez kolejne godziny. Tak nie wygląda opieka medyczna. Tak nie traktuje się ludzi. Nie zostawiajcie tam swoich bliskich samych. Jeśli nie ma przy nich rodziny, która będzie walczyć o podstawową opiekę, mogą zostać pozostawieni sami sobie. Najgorsze doświadczenie, jakie miałam w kontakcie z ochroną zdrowia. Jest mi zwyczajnie wstyd, że w XXI wieku pacjent może być traktowany w taki sposób.

Niestety moje doświadczenia z pobytem w szpitalu na Brochowie były bardzo traumatyczne. Moje dziecko zostało zakażone w pierwszych dniach życia podczas pobytu w szpitalu. W momencie porodu oraz przed hospitalizacją wszyscy domownicy byli zdrowi, a rodzeństwo zostało przebadane przez lekarza i również nie stwierdzono żadnej infekcji. W krótkim czasie po urodzeniu u mojej córeczki rozpoznano RSV, obustronne zapalenie ucha i zapalenie płuc. Z powodu ciężkiego stanu miała problemy z oddychaniem, przebywała w inkubatorze i wymagała intensywnego leczenia. Ponieważ nie przynosiło ono oczekiwanych efektów, wykonano dodatkowe badania, które wykazały także zakażenie bakterią Mycoplasma. Konieczne było leczenie dwoma silnymi antybiotykami, liczne kroplówki i nieustanne badania. Dla naszej rodziny był to ogromny stres i cierpienie. Chyba nie ma nic gorszego dla mamy jak patrzenie na ból własnego dziecka, wiedząc że cała ciąże sie bardzo dbało, uważało…. Największe zastrzeżenia mam jednak do przestrzegania zasad bezpieczeństwa epidemiologicznego. Leżałam na sali z pacjentką, która była chora, a jej stan się pogarszał. Miała ogromny kaszel, sama powiedziała lekarzowi, że gorzej się czuje to kazał jej po wyjściu udać się do internisty. Kiedy poprosiliśmy o przeniesienie do innej sali ze względu na bezpieczeństwo noworodka, usłyszeliśmy jedynie, że “muszę się przemęczyć”. Dodatkowo pacjentkę odwiedzało chore dziecko w wieku przedszkolnym, co w mojej ocenie nie powinno mieć miejsca na oddziale, gdzie przebywają noworodki. Urodziłam zdrowe dziecko, które w pierwszej dobie po urodzeniu zostało zarażone przez bezmyślne osoby. Bezpieczeństwo najmłodszych pacjentów powinno być priorytetem. Po tym, co spotkało nasze dziecko, bardzo trudno mi zaufać temu szpitalowi. Natomiast chciałam napisać ten post, żeby kobiety również myślały zanim ktoś z rodziny przyprowadzi rodzeństwo do szpitala, bo konsekwencje mogą być straszne. Chciałabym również zaznaczyć, że warunki na oddziale oraz opieka po cesarskim cięciu również pozostawiły wiele do życzenia. Mimo planowanego cesarskiego cięcia, które miało odbyć się jako pierwsze tego dnia, zabieg wykonano dopiero po godzinie 14. Pomimo moich próśb nie podano mi tap block, przez co ból po operacji był ogromny. Na salę trafiłam dopiero około godziny 21 i od razu od urodzenia opiekowałam sie sama dzieckiem. Na oddziale nie ma doradcy laktacyjnego – na moje pytanie usłyszałam jedynie, że “każda pielęgniarka jest doradcą laktacyjnym”. Gdyby nie moje wcześniejsze doświadczenie z karmieniem piersią, prawdopodobnie szybko bym się poddała. Przebywałam w dwuosobowej sali, a łazienka znajdowała się na końcu korytarza, co po cesarskim cięciu było bardzo uciążliwe. Dodatkowo łóżko dostałam stare, skrzypiące i obsługiwane ręcznie. Usłyszałam, że nie ma możliwości wymiany, od Pani, która prowadziła łóżko elektryczne do sali pokazowej, do szkoły rodzenia. Przy silnym bólu po cesarskim cięciu znacznie utrudniało to funkcjonowanie. I kolejny zaskakujący element to sposób wypisu – musiałam opuścić szpital po 48h + 1 minuta od cc. Całą ciążę prowadziłam u lekarza pracującego w tym szpitalu, dlatego moje oczekiwania wobec opieki były znacznie wyższe. A i na drugi dzień mąż widział, że są inne sale wolne, ale mimo kolejnych próśb nie zostałam przeniesiona. Niestety poród na Brochowie okazał się dużym rozczarowaniem.

Pani dr Ewelina Zaranek jest Waszym najjaśniejszym punktem na tym niewydolnym przez ortopedów SORze. Proponuję żeby dała lekcje wszystkim apatycznym i umęczonym w tym budynku to ludzie przestaną narzekać na ten Wasz SOR. Byłem tam dziś od 9:30 i wyszedłem o 0:00. Starałem się w tej mojej słabej sytuacji wypadkowej nadal być pozytywny i nie dawać się roszczeniowemu vibowi pacjentów ale musicie wiedzieć że nie było łatwo nie narzekać do końca wizyty u Was 🙂 5 gwiazdek za Panią dr Ewelinę Zaranek. Jak będzie Pani w Poznaniu to zapraszam do kontaktu a ugoszcze z Zuzą i z honorami bo takie podejście do życia ( inteligentna, zabawna, brawurowa ) to jest właśnie to co sprawiło że ludzie liżący ściany z nudów o 0:00 chichrali sie a nie jest to najłatwiejsze zadanie. Pozdrowienia / Zuza, Kacper, Kaju i pies.

Masakra i znieczulica. Omijajcie ten SOR z daleka. Przyjechałam z partnerem ze skierowaniem pilnym CITO, gdzie czarno na białym napisano, że wymagana jest natychmiastowa konsultacja i badanie. Objawy wyglądały przerażająco — po prostu baliśmy się najgorszego. Efekt? 8 GODZIN siedzenia na korytarzu i zero pomocy. Lekarz przez pół dnia rzekomo “podejmował decyzję”, a w rejestracji słyszałam tylko opryskliwe teksty, że inni czekają jeszcze dłużej. Ewidentnie przeciągają czas i grają na zmęczenie, żeby człowiek sam odpuścił i wyszedł. Zero empatii, brak jakiejkolwiek pomocy medycznej, potworny stres i jeszcze 70 zł zapłacone za parking za то, że robili z nas debili. Wstyd.

Kilka dni temu mąż zgłosił się z dzieckiem na tutejszy SOR z powodu silnego bólu nogi i rany po jeździe na hulajnodze. Lekarz PEDIATRA-NEUROLOG oceniła uraz jako “stłuczenie” oraz założyła jeden szew. Niestety nie wykonano na miejscu żadnego badania USG. Ponieważ noga dziecka przez kolejne dni była całkowicie nieaktywna zdecydowaliśmy się na prywatną wizytę u ortopedy. Diagnoza: zerwane ścięgno Achillesa. Moje dziecko czeka teraz min. 6 tygodni w ortezie, a w dalszej perspektywie być może również operacja. Apeluję do pracowników szpitala o większą rzetelność i dokładność przy przyjmowaniu pacjentów. Rutynowe podejście i brak podstawowych badań obrazowych mogą prowadzić do tragicznych w skutkach błędów diagnostycznych. Proszę, aby urazy ortopedyczne były konsultowane przez właściwych specjalistów. Państwa dokładność decyduje o sprawności i zdrowiu naszych dzieci. Ostrzegam rodziców, abyście nigdy ślepo nie ufali pierwszej postawionej diagnozie, tym bardziej jeśli intuicja podpowiada Wam, że z dzieckiem dzieje się coś złego. Jeśli traficie na SOR z urazem zawsze stanowczo żądajcie pełnej diagnostyki i konsultacji z lekarzem odpowiedniej specjalizacji.

Niestety nasze doświadczenia z pobytem na Oddziale Neurologicznym z Pododdziałem Udarowym były bardzo przykre. Opieka pielęgniarska i opiekunów medycznych pozostawiała wiele do życzenia. Personel był często niemiły i sprawiał wrażenie, jakby pacjent był problemem, a nie osobą potrzebującą pomocy. Najbardziej bolesne było to, że tacie zostawiano tackę z jedzeniem i leki, mimo że nie był w stanie samodzielnie zjeść ani odpowiednio przyjąć posiłku. Jako rodzina musieliśmy codziennie kontrolować, czy został nakarmiony, czy otrzymał leki i czy w ogóle został umyty. Za każdym razem słyszeliśmy to samo tłumaczenie – “nie było personelu”. Rozumiemy, że personel medyczny jest przeciążony i brakuje rąk do pracy, jednak podstawowe potrzeby pacjenta, takie jak karmienie, higiena czy godne traktowanie, nie powinny być zaniedbywane. Jedyną osobą, której chcemy z całego serca podziękować, jest dr Małgorzata Czapor. Zawsze była dostępna, cierpliwie odpowiadała na wszystkie nasze pytania, wykazywała ogromną empatię i profesjonalizm. Dzięki niej mieliśmy poczucie, że ktoś naprawdę troszczy się o naszego tatę. Za jej zaangażowanie i wsparcie jesteśmy ogromnie wdzięczni. Mamy nadzieję, że nasza opinia zostanie potraktowana jako sygnał do poprawy jakości opieki nad pacjentami, którzy w tak trudnym czasie są całkowicie zależni od personelu.

Chciałabym wyrazić swoje zdecydowane niezadowolenie z organizacji pracy w tym szpitalu. Na wizytę do chirurga przyjechałam pół godziny wcześniej, aby mieć pewność, że wszystko przebiegnie sprawnie. W domu zostawiłam niemowlę pod opieką męża, co wiązało się dla mnie z dużym stresem i koniecznością dokładnego zaplanowania czasu. Niestety, moje podejście okazało się całkowicie bez znaczenia wobec chaosu panującego w rejestracji. Po przybyciu na miejsce zastałam bardzo długą kolejkę do rejestracji. Mimo że czekałam kolejne pół godziny, nie zostałam nawet wywołana do okienka. Taka sytuacja jest absolutnie nie do przyjęcia i świadczy o poważnych problemach organizacyjnych. W tej sytuacji nasuwa się jedno pytanie: o której godzinie pacjent musi przyjechać do szpitala, żeby mieć jakiekolwiek szanse na dostanie się do lekarza na czas? Przyjazd wcześniej, który powinien być wystarczający, okazuje się całkowicie bezsensowny. Brak szacunku do czasu pacjentów, szczególnie tych, którzy mają pod opieką małe dzieci lub inne obowiązki, jest wyraźnie odczuwalny. Oczekiwanie w takiej sytuacji jest nie tylko frustrujące, ale i niedopuszczalne.

Opinia dotyczy wizyty w poradnii endokrynologicznej. Po zarejestrowaniu się w ramach profilaktycznej kontroli Pan doktor profesjonalnie i rzeczowo udzielił mi wszystkich niezbędnych informacji. Badanie USG tarczycy również wykonane podczas wizyty. W obiekcie jest winda, apteka a przed spory parking. Polecam!

Dzisiaj o 4 rano dyspozytor 112 przysłał do mnie karetkę. Obaj Panowie, którzy próbowali mi pomóc, byli bardzo wyrozumiali, delikatni i troskliwi. Chciałabym niesamowicie im podziękować za pomoc. Wiem, że nie było to proste, zwłaszcza przy moich nieistniejących żyłach. Po przetransportowaniu do szpitala również milion razy pytali o samopoczucie i byli przy mnie do momentu pewnego przejęcia mnie przez SOR. Kolejna pochwała należy się całemu SORowi z obu zmian (byłam od godziny 5 do 13). Wszyscy szybko reagowali, nie lekceważyli mojego stanu, czułam się w pełni zaopiekowana niezależnie od oddziału, na który aktualnie byłam przenoszona. Młyn był niesamowity, a zwłaszcza w godzinach przekazania zmiany, ale personel i tak ogarniał. Zarówno lekarze jak i ludzie sprawujący inne funkcje orientowali się na mój stan zdrowia, dodając otuchy czy sprawdzając czy już kolejny lekarz może mnie przejąć. Wiem, jak obciążająca i niewdzięczna bywa praca w tym miejscu. Robicie świetną robotę, bardzo Wam wszystkim dziękuję

Poradnia Transplantacji cudowny personel wspaniali lekarze Profesorowie Jak Profesor Kamińska cudowna ,wspaniała podejście profesjonalne pod każdym względem do pacjenta wysłucha porozmawia ❤️jak i doktor Poznański również sympatyczny z poczuciem humoru super również wysłucha dokładny super również dr Zielińska wspaniałe zawsze uśmiechnięta z uśmiechem do pacjentów dokładna i cała reszta.Dziekuie Bogu że trafiłam tutaj właśnie na przeszczep jestem pod opieką najlepszych lekarzy profesorów dziękuję z całego serca ❤️ Wiedząc że jest się pod taką opieka można być spokojnym pod opieką najlepszych specjalistów transplantologii i nie tylko 🙏♥️🥰

Serdeczne podziękowania dla lek. Aleksandry Janiak i pani doktor, która z nią pracowała. Wspaniałe, pełne empatii lekarki z Oddziału Otolaryngologii Szpitala Wojskowego. Bardzo miłe, pomocne i zaangażowane. Świetnie zaopiekowały się mną podczas wizyty i wszystko jasno wyjaśniły.

Opisuję doświadczenia mojego 75-letniego ojca podczas pobytu w 4 Wojskowy Szpital Kliniczny z Polikliniką. Na pochwałę zasługuje jakość posiłków oraz zaangażowanie personelu pielęgniarskiego. Niestety, bardzo negatywnie oceniam komunikację z pacjentem oraz podejście części personelu lekarskiego. Mój ojciec wielokrotnie nie otrzymywał jasnych informacji dotyczących swojego stanu zdrowia, przebiegu leczenia ani planowanych działań. Wiele podstawowych informacji trzeba było samodzielnie wyjaśniać i o nie zabiegać. W przypadku osoby starszej, która znajduje się w stresującej sytuacji związanej z hospitalizacją, jest to szczególnie problematyczne. Podczas porannego obchodu poinformowano go o planowanym wypisie ze szpitala. Mimo upływu całego dnia, o godzinie 19:34 wypis nadal nie był przygotowany, a pacjenci nie byli na bieżąco informowani o przyczynach opóźnienia ani przewidywanym czasie oczekiwania. Dodatkowo część personelu lekarskiego sprawiała wrażenie opryskliwej i mało zainteresowanej potrzebami pacjenta. Zabrakło empatii, cierpliwości oraz zwykłej rozmowy, która pozwoliłaby choremu zrozumieć swoją sytuację. Wyposażenie oddziału również wydaje się przestarzałe i odbiega od standardów, których można oczekiwać od dużej placówki klinicznej. Największym problemem tego szpitala nie jest jednak stan infrastruktury, lecz brak odpowiedniej komunikacji i szacunku dla pacjenta. Szczególnie osoby starsze powinny otrzymywać jasne informacje i być traktowane z większą uwagą oraz empatią. Niestety, w przypadku mojego ojca tego zabrakło.

Z całego serca polecam dr. Bogusława Jacka Malika oraz lek. Łukasza Radeckiego. Trafiłam pod opiekę wyjątkowych lekarzy, którzy wykazali się ogromnym profesjonalizmem, wiedzą, empatią i zaangażowaniem. Na każdym etapie czułam się bezpiecznie, byłam dokładnie informowana o wszystkim i traktowana z szacunkiem oraz życzliwością. Serdeczne podziękowania kieruję również do całego personelu Oddziału Położniczo-Ginekologicznego z Pododdziałem Ginekologii Onkologicznej i Pododdziałem Perinatologii. Opieka była na najwyższym poziomie – pielęgniarki, położne i lekarze tworzą zespół pełen ciepła, zrozumienia i profesjonalizmu. W tak ważnym i często stresującym czasie mogłam liczyć na wsparcie, cierpliwość i fachową pomoc. Jestem ogromnie wdzięczna za opiekę, jaką otrzymałam. Dzięki takim ludziom pacjent czuje się zaopiekowany i ma poczucie, że jest w najlepszych rękach. Polecam ten oddział każdej kobiecie z pełnym przekonaniem i wdzięcznością.

Byłam na Oddziale Patologii Ciąży, a później na Oddziale Położniczym. Chciałabym serdecznie podziękować całemu personelowi. Dzięki Waszej pomocy i wsparciu ani przez chwilę nie czułam, że jestem w szpitalu. Szczególne podziękowania chciałabym skierować do Pani Wiktorii (niestety nie znam nazwiska), położnej, która przyjmowała mój poród 25.06. Jest wspaniałą specjalistką. Jej wsparcie, profesjonalizm i pomoc pozwoliły mi przejść przez poród ze spokojem. Niestety, zaraz po urodzeniu mój synek trafił do inkubatora na Oddział Neonatologii. Personel tego oddziału zrobił wszystko, co było możliwe, aby moje dziecko nie czuło się samotne i jak najszybciej poradziło sobie z niewielkimi problemami zdrowotnymi. Jestem im za to ogromnie wdzięczna. Spędziłam w szpitalu 10 dni i przez cały ten czas ani razu nie spotkałam się z nieuprzejmym traktowaniem – ani wobec mnie, ani wobec mojego dziecka. Dlatego nie podzielam niektórych negatywnych opinii na temat tego szpitala. Gdybym miała jeszcze raz wybierać szpital, w którym urodzę dziecko, bez wahania wybrałabym właśnie Was. Jedynym minusem, który chciałabym zaznaczyć, jest brak klimatyzacji na oddziale. Trafiliśmy na wyjątkowo upalne dni i było to naprawdę bardzo uciążliwe.

Po 2 dniach pobytu wypisano mnie z kwitkiem, czekałem na zabieg umówiony 2 lata wcześniej (przegroda nosowa) – zabieg nie odbył się. Termin był już dwukrotnie odwoływany i przekladany przez szpital. Do sekretariatu laryngologicznego czynnego nie da się dodzwonić, nie zainstalowano tam automatycznej sekretarki, po prostu nikt nie odbiera i #!💣?(. Warunki na oddziale są do zaakceptowania i pracownicy są bardzo mili poza jedną panią z sekretariatu.

Szpital a w szczególności odział Onkologia i Doktor Roman Czarnecki wielkie podziękowania za fachową wiedzę doświadczenie i leczenie onkologiczne . Udana operacja szybka diagnoza w pełni profesjonalny Lekarz z powołania . Może i czekasz tak jak my na 1 wizycie ponad 9 godzin lekarz przyjął nas o godzinie po 12 w nocy był już zmęczony na tylu pacjentów czego efektem była zima kawa na stole nie dopita ale przyjął nas wielkie podziękowania . Warto tak długo czekać . Polecam

Wizyta na SOR – 15 godzon czekamia, nic nie można się dowiedzieć. Pan w rejestracji na pytanie kiedy będę miała tomograf wywrzeszczał mi że on nie wie i wg ustawy mogę tam siedzieć 72 godziny. Dużo ludzi rezygnujących z wizyty z uwagi na długie czasy siedzenia na poczekalni. Namawiają pacjentów na wypisywanie się na własne żądanie, i proponują przyjść jutro, ” bo co pan bęxzie całą noc siedział”

Szczerze odradzam tę placówkę każdemu, kto liczy na fachową opiekę i szacunek do pacjenta. Moje doświadczenia są skandaliczne: Organizacyjny chaos: Aby w ogóle dostać numerek, trzeba stać w kolejce przed godziną 8:00, mimo że lekarz zaczyna przyjmowanie dopiero o 14:00. To zmusza chorych ludzi do wielogodzinnego koczowania na korytarzach bez żadnego uzasadnienia. Błędy diagnostyczne: Dwukrotnie w opisie tomografii postawiono mi diagnozę nowotworu złośliwego z przerzutami, co okazało się całkowitą nieprawdą. Co więcej, usłyszałam, że nie będę chodzić – twierdzenie to zostało obalone bezpośrednio po skutecznym leczeniu w innej jednostce. Takie pomyłki są niedopuszczalne i narażają pacjentów na ogromny stres. Brak wyników: Mimo upływu miesiąca od biopsji, szpital nadal nie jest w stanie wydać wyniku. To igranie ze zdrowiem i czasem pacjenta. Zacofanie medyczne: Lekarze kurczowo trzymają się przestarzałych metod (wyłącznie inwazyjne operacje), ignorując nowoczesne techniki leczenia. Zamiast iść z duchem czasu i minimalizować ryzyko, narażają pacjentów na niepotrzebne obciążenie organizmu. W tym szpitalu pacjent jest tylko numerkiem, a nie człowiekiem potrzebującym pomocy. Unikajcie tego miejsca, jeśli macie taką możliwość.

Mój poród siłami natury w tym szpitalu wspominam wspaniale, a to wszystko zasługa położnej Marty Zuchowskiej. Pani Marta to istny anioł i wulkan empatii! Dzięki jej ogromnemu wsparciu, wyrozumiałości i profesjonalizmowi czułam się bezpiecznie w każdym momencie. To położna z powołania, która potrafi podnieść na duchu i przeprowadzić przez ten trudny proces z niezwykłym ciepłem. Jestem bardzo zadowolona z opieki i z czystym sercem polecam ten szpital każdej przyszłej mamie!

Personel był bardzo miły, lekarze zaangażowane, pielęgniarki empatyczne, a szpital nowoczesny Polecam od całego serca i dziękuję za waszą pracę ❤️

Zdecydowanie odradzam ten szpital w przypadku udaru. W naszym przypadku doszło do rażącego zaniedbania i braku jakiejkolwiek adekwatnej reakcji personelu mimo pogarszającego się stanu pacjenta. Czas reakcji i podejmowane działania były niewystarczające w sytuacji zagrożenia życia. Były zgłaszane obawy i pogarszający się stan pacjenta który został pozostawiony “sam sobie” i skończyło się to tragicznie. Do tego pacjent został pozostawiony bez realnego wsparcia – brak rehabilitacji oraz brak zapewnienia opieki neurologopedycznej, co w przypadku udaru jest absolutnie niedopuszczalne i ma kluczowe znaczenie dla dalszego zdrowienia. Kontakt z wiekszosci pielęgniarkami był bardzo trudny – brak empatii, brak zaangażowania i chłodne, nieprzyjazne podejście . Wrażenie ogólne to chaos organizacyjny i brak zainteresowania pacjentem (siedzenie na telefonie). Najgorsza to Pani w krótkich włosach, okularach, w jaskrawym pomarańczowym i jaskrawym zielonym fartuszku(obydwa nosiła). Były wyjątkowo dwie bardzo miłe Pielęgniarki na oddziale niestety nazwisk nie znam ale rzadko przychodziły. Nie polecam tego miejsca nikomu, kto oczekuje profesjonalnej i odpowiedzialnej opieki w tak poważnych stanach jak udar.

Przede wszystkim chciałabym bardzo podziękować lek. prowadzącej oraz wszystkim zaangażowanym w swoją pracę pielęgniarkom i obsłudze z oddziału zakaźnego . Uśmiechnięci, mili, empatyczni z troską o pacjenta. Miałam przyjemność być z Wami przez dłuższy czas i dziękuję za każdą pomoc. Natomiast są dwie rzeczy znacząco do poprawy: sposób przyjęcia do szpitala pozostawia niesmak – młody mężczyzna wręcz wyrywa elektrody ekg jednym ruchem z ciała pacjenta zostawiając siniaki :/ strach myśleć, jakie zachowanie następuje w stosunku do osób starszych, niedołężnych które nie wyrażą swojego zdania, oraz poradnia neurologiczna przy ww szpitalu. Lekarz wita słowami, po co Pani przyszła, nie słucha w ogole pacjenta, wizyta trwała 3 min , oczekiwanie na CITO 6 mcy, nie działał system do wystawiania skierowania ani recepty, nawet nie wpadł na pomysł by na drugi dzień wystawiać erecepty, odsyła z kwitkiem do rodzinnego, może prywatnie jest bardziej nastawiony na pacjenta.

Serdecznie polecam ten szpital. Miałam tutaj usuwany woreczek żółciowy i od początku do końca czułam się zaopiekowana. Wszyscy lekarze oraz pielęgniarki byli niezwykle mili, życzliwi i profesjonalni. Na każdym etapie otrzymywałam jasne i zrozumiałe informacje dotyczące mojego leczenia, dzięki czemu wiedziałam, co się dzieje i czego mogę się spodziewać. Szczególnie doceniam wsparcie personelu przed operacją – zarówno na oddziale, jak i już na sali operacyjnej. Ich spokojne podejście i słowa otuchy pomogły mi zmniejszyć stres związany z zabiegiem. Po operacji personel dbał o moje samopoczucie i skutecznie kontrolował ból, dzięki czemu dochodziłam do siebie w komfortowych warunkach. Jestem bardzo wdzięczna za opiekę, jaką otrzymałam. Polecam ten szpital każdemu, kto zmaga się z kamicą pęcherzyka żółciowego i potrzebuje operacji usunięcia woreczka żółciowego.

Byłem wraz z 1.5 rocznym synem na pediatrycznej izbie przyjęć. Po pierwsze, organizacja pracy całej izby zaskakuje bardzo na korzyść. Personel medyczny jest bardzo miły i profesjonalny, a co najważniejsze ma świetne podejście do małego pacjenta. Zaskakuje na korzyść, że mali pacjenci oczekują w dedykowanej sali zabaw na wejście do izby, co zdecydowanie ułatwia czekanie na swoją kolej. Wywiad został zebrany bardzo dokładnie. Pani pielęgniarka wykonuje prawie na poczekaniu gazometrie i CRP, co powinno być przykładem dla innych placówek. Bardzo dziękujemy za udzielona pomoc.

Witam. Jestem pacjentem szpitala gdzie spotykam się z bardzo życzliwymi i oddanymi pracy osobami. Ale jest jedno miejsce , które mocno odstaje od tej opinii. Jest to Bistro Cafe na terenie szpitala ale do niego nie należące. Mówiąc krótko ostatnio poczułem się tam jak intruz , a chciałem kupić kawę . O godzinie 19.15 jest to już niemożliwe, mimo że bistro jest czynne do 20.00. Ponieważ ekspres do kawy zakończył już swoją pracę i jest wymyty. O godzinie 19.00 pani z mopem myje podłogi pomiędzy siedzącymi gośćmi , scena niczym z filmu Barei. Moja rada niech Bistro będzie czynne do 19.00 a Panie niech robią porządki do 20.00 bo to ani sprzątanie ani obsługa przybyłych gości. Szanujmy się nawzajem i więcej profesjonalizmu.

To, co wyprawia jeden z pracowników pilnujących porządku na oddziale psychiatrii dziecięcej, to absolutny skandal i dno moralne. Człowiek ten zachowuje się, jakby zarządzał więzieniem o zaostrzonym rygorze, a nie miejscem, gdzie dzieci potrzebują wsparcia i spokoju. Jest skrajnie nieuprzejmy, wręcz chamski – zarówno w stosunku do pacjentów, jak i rodzin.Przykład? Siostra nie zostaje wpuszczona do chorej siostry, bo “pan i władca” ma taki kaprys. Inni pracownicy potrafią być ludźmi, tylko ten jeden osobnik robi problemy. Pokonuję 90 km w jedną stronę, żeby zobaczyć bliską osobę, a ten człowiek złośliwie blokuje wejście lub wyjście co do minuty, kompletnie ignorując kontekst sytuacji. To nieludzkie i zwyczajnie podłe.Co ciekawe, lekarze i osoby faktycznie kompetentne nie mają problemu z empatią i normalnym podejściem. Tylko ten jeden frustrat musi leczyć swoje kompleksy na odwiedzających. Jak tylko ustalę nazwisko tego pana, nie omieszkam go tu dopisać, żeby każdy wiedział, kogo omijać szerokim łukiem. Takie osoby nie powinny pracować z ludźmi, a już na pewno nie w szpitalu!

Zorac….. Pogotowie które nic nie może i łachę robią ,żeby zdjęcie zrobić. A o rezonansie potrzebnym do dalszej diagnozy ze jest więzadło, albo zaczep w kolanie zerwany to zapomnijcie nieć nie mogą po co to trzymać 🙈🙈🙈 brakuje słów żeby opisać cały ten bajzel zamiast naprawić kolano od ręki to na L4 bujanie się rok do operacji potem 3 -6 miesięcy rechabilitacja operacja za 12 tys zalatwia sprawę od ręki i po 3 miesiącach w pracy ale nie lepiej płacić z zusu 15 pensij i zrobić operacje za 12 tyś 🙈🙈🙈 jakim DZBANEM trzeba być. Ale prywatnie za 12tys mam za tydzień zrobione . Po co nam te składki DO ZUS NIEWIEM

Zostałam poinformowana o godzinach odbioru wyniku cytologii i pojawiłam się w wyznaczonym terminie. Na miejscu okazało się jednak, że gabinet był zamknięty. Nie rozumiem, dlaczego w takiej sytuacji nikt inny nie może przejąć obowiązku wydania wyników. To brak szacunku dla czasu pacjentów i bardzo nieprofesjonalne podejście. Tak nie powinno się traktować osób korzystających z opieki medycznej.

Jedna z najgorszych przychodni w jakiej kiedykolwiek byłem. Można poczuć się jak w minionej epoce, nie tylko przez wygląd wnętrza, ale również dzięki lekarzom. Mam wrażenie, że pracują tutaj za karę, bo raczej nie aby pomagać pacjentom. Pełną niekompetencja personelu, która zaczyna się juz po przekroczeniu progu tego miejsca, nie polecam nikomu.

Z całego serca dziękuję całemu zespołowi rehabilitantów z Dobrzyńskiej we Wrocławiu za najwyższy poziom profesjonalizmu, zaangażowania i życzliwości. Każda osoba, z którą miałam kontakt, wykazała się ogromną wiedzą, doświadczeniem oraz indywidualnym podejściem do pacjenta. Od pierwszej wizyty czułam się zaopiekowana, wysłuchana i traktowana z prawdziwą troską. Rehabilitanci nie tylko doskonale wykonują swoją pracę, ale również potrafią stworzyć atmosferę pełną empatii, wsparcia i motywacji. Dzięki ich cierpliwości, uśmiechowi i profesjonalnym metodom terapia przebiegała skutecznie i dawała poczucie bezpieczeństwa. To miejsce tworzą ludzie z prawdziwego powołania – pełni pasji, serdeczności i szacunku dla każdego pacjenta. Tak wysoki poziom opieki medycznej zasługuje na najwyższe uznanie. Z pełnym przekonaniem polecam rehabilitację na Dobrzyńskiej każdemu, kto szuka specjalistów, którym naprawdę zależy na zdrowiu i komforcie pacjenta. Dziękuję całemu zespołowi za Waszą ciężką pracę, profesjonalizm i ogromne serce. Jesteście wspaniali!

Masaż leczniczy w ramach skierowania na NFZ. Pan wykonujący masaż skraca sobie czas masażu do 9 min. Żeby klient się nie zorientował to odwraca timer, na moją sugestie o krótkim czasie – odp: ” jak coś jest dobre to szybko się kończy). Nie polecam

To najgorszy szpital, z jakim miałam do czynienia. Brak organizacji, brak informacji i całkowity brak szacunku do pacjentów. Osoby z wysoką gorączką, silnym bólem oraz podejrzeniem poważnej infekcji wewnętrznej są pozostawiane w wielogodzinnej kolejce — nawet do 6 godzin — bez żadnej informacji o tym, kiedy zostaną przyjęte. Nikt nie informuje pacjentów o stanie kolejki ani o przewidywanym czasie oczekiwania. W takich warunkach osoby chore są pozostawione same sobie, często w coraz gorszym stanie, bez realnej opieki i bez reakcji personelu. To jest sytuacja, która nie powinna mieć miejsca w placówce medycznej, szczególnie na oddziale przyjęć. Taki poziom organizacji i komunikacji jest nie tylko nieprofesjonalny, ale także niebezpieczny dla pacjentów. Zamiast pomocy człowiek zostaje z niepewnością i wielogodzinnym oczekiwaniem. Mam nadzieję, że zostaną wprowadzone pilne zmiany, ponieważ obecny system realnie zagraża zdrowiu pacjentów.

Dzisiaj młoda dziewczyna z otwartą raną ręki spędziła na Szpitalnym Oddziale Ratunkowym 12 godzin. Przez cały ten czas nikt nie zrobił jej nawet podstawowego opatrunku. Gdy poprosiła o pomoc i zapytała, czy lekarz może ją przyjąć, usłyszała od personelu pielęgniarskiego jedynie: “Proszę czekać na swoją kolejkę”. Po 12 godzinach oczekiwania jej stan się pogorszył. Nie była już w stanie dłużej czekać i musiała wrócić do domu, nie otrzymawszy pomocy. Jeżeli tak wygląda dostęp do podstawowej pomocy medycznej, to trudno nie zadawać pytań o funkcjonowanie systemu ochrony zdrowia. Każdy pacjent zasługuje na godne traktowanie i udzielenie niezbędnej pomocy.

Siostra w 7 miesiącu ciazy trafiła dziś na SOR z prawdopodobnym złamaniem palca u nogi. Noga cała opuchnięta, ból nie do wytrzymania. Skarży się, że słabo się robi, że dłużej nie wytrzyma. A oni mają to wszystko gdzieś. 3 h oczekiwania i nadal czeka. Do jest nie do pomyślenia. Kobieta w ciąży zaawansowanej!!! Co za lekarze tam pracują???

Chciałabym z całego serca podziękować lekarzowi lek. Michał Cebuza za profesjonalizm, życzliwość i błyskawiczną pomoc.Mój mąż zgłosił się na SOR z silnym światłowstrętem, zaczerwienieniem oka i obrzękiem powieki. Bardzo się martwiliśmy, ale zostaliśmy przyjęci już po około 20 minutach. Pan doktor dokładnie zbadał oko i od razu znalazł przyczynę – niewielki kawałek metalu wbity w rogówkę. Ciało obce zostało sprawnie i bezboleśnie usunięte. Jesteśmy pod ogromnym wrażeniem kompetencji, spokoju i empatycznego podejścia Pana Doktora. Dziękujemy za okazaną pomoc i serdeczne podejście do pacjenta. Dzięki takim lekarzom człowiek czuje się bezpiecznie. Z całego serca polecamy i jeszcze raz dziękujemy!

Nie polecam.Od 6:30 do 11:15 siedziałam z ostrym bólem. Jestem świeżo po operacji, a mimo to nikt mnie nie przyjął. Osoby, które przyszły później, zostały już dawno obsłużone, a ja nadal czekałam. W końcu odjechałam z kwitkiem, nadal cierpiąc.W izbie przyjęć na poziomie -1 powiedziano mi wręcz, że powinnam jechać tam, gdzie miałam operację, bo u nich nie ma chirurgii. Ta zmiana (dzisiaj, 7 maja, w godzinach 6:30–11:15) wykazała się kompletnym brakiem zainteresowania i lekceważącym stosunkiem do pacjenta. Skandaliczne zaniedbanie.

Dzis przyjechalem na sor potrzebujac pomocy. Niby kleszcz ale z powodu braku doswiadczenia w jego usowaniu oraz bedac w trasie nie mialem jak go usunac. Trafilem po zapytaniu kilku osob na sor gdzie trafilem na recepcje gdzie Panu przeszkodzilem w parzeniu kawe i na lekarza soru ktorego doslownie obudzilem!(godz 6:00 rano w dzien roboczy) nie uzyskalem pomocy kazano zglosic sie do lekarza rodzinnego!! Mieszkam ok 150km w przeciwnym kierunku w ktorym mialem jechac! Na szczescie zadzwonilem na 112 i uzyskalem informacje gdzie nalezy sie udac. Sprawe zglaszam do NFZ bo oni sa dla nas za to placimy w podatkach! Najgorszy szpital i lekarz z jakim przyszlo mi miec kontakt…

Trafić na SOR w weekend, a nie daj Boże w nocy, to strata lat życia. Zgłosiłem się z ostrym bólem w klatce piersiowej. Dowieźli mnie szybko, ale wszystkie dalsze działania toczyły się w ślimaczym tempie. Przez godzinę nikt nie zwracał na mnie uwagi, potem przyszła “pani doktor”, popukała w klatkę piersiową i wyszła. Zobaczyłem ją ponownie dopiero następnego dnia rano – znów popukała i poszła sobie. Leżałem na przeciągu na wózku transportowym. Wszystkie próby wezwania dyżurnego kończyły się fiaskiem – człowiek był zajęty wyłącznie swoim telefonem. Bardzo chciało mi się do toalety, ale moje prośby budziły jedynie irytację “personelu”. Kroplówkę podłączyli mi o północy, a odłączyli o piątej rano. Ból w ogóle nie ustępował. Rano przyszedł na zmianę nowy “lekarz” i mimo nieustającego, ostrego bólu stwierdził, że mogę iść do domu, choć ból jest tak silny, że do teraz nie potrafię wstać bez pomocy osób trzecich. Zalecono mi kontakt z lekarzem rodzinnym, aby zapisać się w kolejkę do chirurga. Mam pytanie: czy wy jesteście przy zdrowych zmysłach??? Zamiast udzielić pomocy, udajecie, że coś robicie, a ja leżę w domu i zwijam się z bólu czekając kolejki do lekarza rodzinnego.