Dolnośląski Szpital Specjalistyczny im. T. Marciniaka - Centrum Medycyny Ratunkowej

Pani dr Ewelina Zaranek jest Waszym najjaśniejszym punktem na tym niewydolnym przez ortopedów SORze. Proponuję żeby dała lekcje wszystkim apatycznym i umęczonym w tym budynku to ludzie przestaną narzekać na ten Wasz SOR. Byłem tam dziś od 9:30 i wyszedłem o 0:00. Starałem się w tej mojej słabej sytuacji wypadkowej nadal być pozytywny i nie dawać się roszczeniowemu vibowi pacjentów ale musicie wiedzieć że nie było łatwo nie narzekać do końca wizyty u Was 🙂 5 gwiazdek za Panią dr Ewelinę Zaranek. Jak będzie Pani w Poznaniu to zapraszam do kontaktu a ugoszcze z Zuzą i z honorami bo takie podejście do życia ( inteligentna, zabawna, brawurowa ) to jest właśnie to co sprawiło że ludzie liżący ściany z nudów o 0:00 chichrali sie a nie jest to najłatwiejsze zadanie. Pozdrowienia / Zuza, Kacper, Kaju i pies.

Masakra i znieczulica. Omijajcie ten SOR z daleka. Przyjechałam z partnerem ze skierowaniem pilnym CITO, gdzie czarno na białym napisano, że wymagana jest natychmiastowa konsultacja i badanie. Objawy wyglądały przerażająco — po prostu baliśmy się najgorszego. Efekt? 8 GODZIN siedzenia na korytarzu i zero pomocy. Lekarz przez pół dnia rzekomo "podejmował decyzję", a w rejestracji słyszałam tylko opryskliwe teksty, że inni czekają jeszcze dłużej. Ewidentnie przeciągają czas i grają na zmęczenie, żeby człowiek sam odpuścił i wyszedł. Zero empatii, brak jakiejkolwiek pomocy medycznej, potworny stres i jeszcze 70 zł zapłacone za parking za то, że robili z nas debili. Wstyd.

Kilka dni temu mąż zgłosił się z dzieckiem na tutejszy SOR z powodu silnego bólu nogi i rany po jeździe na hulajnodze. Lekarz PEDIATRA-NEUROLOG oceniła uraz jako "stłuczenie" oraz założyła jeden szew. Niestety nie wykonano na miejscu żadnego badania USG. Ponieważ noga dziecka przez kolejne dni była całkowicie nieaktywna zdecydowaliśmy się na prywatną wizytę u ortopedy. Diagnoza: zerwane ścięgno Achillesa. Moje dziecko czeka teraz min. 6 tygodni w ortezie, a w dalszej perspektywie być może również operacja. Apeluję do pracowników szpitala o większą rzetelność i dokładność przy przyjmowaniu pacjentów. Rutynowe podejście i brak podstawowych badań obrazowych mogą prowadzić do tragicznych w skutkach błędów diagnostycznych. Proszę, aby urazy ortopedyczne były konsultowane przez właściwych specjalistów. Państwa dokładność decyduje o sprawności i zdrowiu naszych dzieci. Ostrzegam rodziców, abyście nigdy ślepo nie ufali pierwszej postawionej diagnozie, tym bardziej jeśli intuicja podpowiada Wam, że z dzieckiem dzieje się coś złego. Jeśli traficie na SOR z urazem zawsze stanowczo żądajcie pełnej diagnostyki i konsultacji z lekarzem odpowiedniej specjalizacji.

Niestety nasze doświadczenia z pobytem na Oddziale Neurologicznym z Pododdziałem Udarowym były bardzo przykre. Opieka pielęgniarska i opiekunów medycznych pozostawiała wiele do życzenia. Personel był często niemiły i sprawiał wrażenie, jakby pacjent był problemem, a nie osobą potrzebującą pomocy. Najbardziej bolesne było to, że tacie zostawiano tackę z jedzeniem i leki, mimo że nie był w stanie samodzielnie zjeść ani odpowiednio przyjąć posiłku. Jako rodzina musieliśmy codziennie kontrolować, czy został nakarmiony, czy otrzymał leki i czy w ogóle został umyty. Za każdym razem słyszeliśmy to samo tłumaczenie – "nie było personelu". Rozumiemy, że personel medyczny jest przeciążony i brakuje rąk do pracy, jednak podstawowe potrzeby pacjenta, takie jak karmienie, higiena czy godne traktowanie, nie powinny być zaniedbywane. Jedyną osobą, której chcemy z całego serca podziękować, jest dr Małgorzata Czapor. Zawsze była dostępna, cierpliwie odpowiadała na wszystkie nasze pytania, wykazywała ogromną empatię i profesjonalizm. Dzięki niej mieliśmy poczucie, że ktoś naprawdę troszczy się o naszego tatę. Za jej zaangażowanie i wsparcie jesteśmy ogromnie wdzięczni. Mamy nadzieję, że nasza opinia zostanie potraktowana jako sygnał do poprawy jakości opieki nad pacjentami, którzy w tak trudnym czasie są całkowicie zależni od personelu.

Chciałabym wyrazić swoje zdecydowane niezadowolenie z organizacji pracy w tym szpitalu. Na wizytę do chirurga przyjechałam pół godziny wcześniej, aby mieć pewność, że wszystko przebiegnie sprawnie. W domu zostawiłam niemowlę pod opieką męża, co wiązało się dla mnie z dużym stresem i koniecznością dokładnego zaplanowania czasu. Niestety, moje podejście okazało się całkowicie bez znaczenia wobec chaosu panującego w rejestracji. Po przybyciu na miejsce zastałam bardzo długą kolejkę do rejestracji. Mimo że czekałam kolejne pół godziny, nie zostałam nawet wywołana do okienka. Taka sytuacja jest absolutnie nie do przyjęcia i świadczy o poważnych problemach organizacyjnych. W tej sytuacji nasuwa się jedno pytanie: o której godzinie pacjent musi przyjechać do szpitala, żeby mieć jakiekolwiek szanse na dostanie się do lekarza na czas? Przyjazd wcześniej, który powinien być wystarczający, okazuje się całkowicie bezsensowny. Brak szacunku do czasu pacjentów, szczególnie tych, którzy mają pod opieką małe dzieci lub inne obowiązki, jest wyraźnie odczuwalny. Oczekiwanie w takiej sytuacji jest nie tylko frustrujące, ale i niedopuszczalne.

Jedno wielkie dno. Oczekiwanie na wpis od 11:00 a mamy już 14:00 i nie widać końca oczekiwania na głuią kartkę. Rozumiem wiele ale to to już jest przegięcie. Wypisy ponoć o 14 i o 15.Wszystkie szpitale w ten sposób działają czy tylko ten ma tak durne zasady?

Wiem, że ta opinia prawdopodobnie niczego nie zmieni. Mam jednak nadzieję, że skłoni choć jedną osobę do zastanowienia się, czy w nagłym przypadku chce szukać pomocy właśnie w tym szpitalu. Mój brat zgłosił się do szpitala z silnym bólem głowy i uporczywymi wymiotami – objawami, które powinny skłonić do pogłębionej diagnostyki neurologicznej. Po wykonaniu tomografii komputerowej, która nie wykazała nieprawidłowości uznano, że jego stan jest stabilny. Tymczasem jego stan wcale nie był stabilny – nadal był bardzo osłabiony, nie przestawał wymiotować i w dalszym ciągu odczuwał silny ból głowy. Mimo utrzymujących się objawów został odesłany do domu. Jeszcze tego samego dnia trafił do szpitala na Koszarowej. Tam jego objawy potraktowano z należytą powagą, przeprowadzono dalszą diagnostykę i rozpoznano zapalenie opon mózgowych. Gdybyśmy uwierzyli, że wszystko jest w porządku i pozostali w domu, dziś moglibyśmy opowiadać zupełnie inną historię.